'Het was een grote gemeenschappelijke happening'

Toen de Maas in 1993 en 1995 buiten haar oevers trad, stond Geijsteren op z'n kop. Het gilde probeerde orde te scheppen en coördineerde welke inwoners geëvacueerd moesten worden en welke boerderijen bewaakt diende te worden. Bijna alle inwoners van Geijsteren stonden paraat om het dorp weer te herstellen.

In 1993 begon voor Kerstmis het Maaswater sterk op te komen en waarschuwde de gemeente de inwoners dat het water voor problemen kon zorgen. Op woensdag 22 december 1993 hielden de leden van het Koninklijk Sint Willibrordusgilde in Geijsteren vergadering om de hulpverlening te organiseren. Tot de taken van het gilde behoorde bescherming van altaar en haard. "Het gildehuis werd omgedoopt tot crisiscentrum", vertelt Jan Peters, bestuurslid van het gilde. "Onze taak was om lijsten bij te houden van inwoners die geƫvacueerd moesten worden, van inwoners die beschikbaar waren om te helpen en van welke boerderijen en dijken bewaakt dienden te worden."


De bewoners van ongeveer tien huizen zijn geƫvacueerd. De meubels in die huizen stonden opgeslagen bij de firma Jacobs. "We hoefden het bedrijf maar te vragen en de eigenaren stonden klaar voor de mensen in Geijsteren. Bij de overige huizen heeft iedereen geholpen om de meubels omhoog te zetten." De werkzaamheden in 1995 zagen er voor het gilde hetzelfde uit als in 1993. De gildeleden konden het draaiboek van 1993 er weer bij pakken.

Nachtdiensten

Veel dorpelingen sloten zich bij het gilde aan om enkele duizenden zandzakken te vullen en uit te zetten. Om de dijken en boerderijen te bewaken werden er dag- en nachtdiensten gedraaid. Peter Jacobs was een van mensen die nachtdiensten draaide. "24 uur stonden mensen stand-by om controles uit te voeren. Het was een spannend gebeuren. Overdag was er licht, maar 's nachts zag je niks, waardoor we ons steeds afvroegen of de dijken het wel zouden houden. We hebben er veel werk aan gehad en het was een grote gemeenschappelijke happening. Zelf had ik geen last van water in mijn woning en dat was reden te meer om te helpen bij andere mensen. Ik werkte destijds bij het Rijk en kon makkelijk vrij pakken. Daar werd niet moeilijk overgedaan."


Volgens Peter stond het hele dorp ook klaar om te helpen met het poetsen van de huizen die onder water hadden gestaan. "In 1995 is er zelfs een poetsploeg in het leven geroepen. Een aantal Geijsterse vrouwen deden de grote schoonmaak." Jan: "De saamhorigheid was groot, zowel in 1993 als in 1995."


Dijk
In tegenstelling tot 1993 kwam het water in 1995 volgens Jan meer als een verrassing. "We hebben onze teeravond waarbij er worsten werden gebakken, moeten afbreken omdat het hoogwater onze aandacht weer vroeg. Uiteindelijk zorgde de dijken die Harry Maessen in Wanssum had gebouwd dat in 1995 het water maar tot 't Trefpunt in Geijsteren heeft gestaan. Een dik jaar eerder liep het water tot aan het begin van het dorp." Peter: "In 1995 stond het water in Geijsteren wel 10 centimeter hoger dan in 1993." "Daardoor was het een hele opluchting toen het water stabiel bleef. Uiteindelijk zijn we wel lichtelijk kwaad geweest toen de dijk die Harry Maessen had gebouwd te vroeg werd doorgestoten. Daardoor liep Geijsteren weer onder water", vertelt Jan. 

Ramptoeristen

Ook had het dorp in 1995 last van ramptoeristen. Er werden zelfs bewijzen gemaakt zodat de inwoners van Geijsteren hun dorp in mochten. "Al het andere volk werd door militairen tegen gehouden. Het was van de gekken." Peter: Met alle gevolgen van dien. Er zijn veel wegen kapot gereden."
Nadat de inwoners van Geijsteren weer op adem kwamen, doordat het water zakte, was het tijd voor een borrel. Jan: "We kregen een uitnodiging om in Maastricht een borrel te gaan drinken vanwege de werkzaamheden die we hadden verricht tegen het hoogwater. Ik kan me nog herinneren dat we met een delegatie uit Geijsteren met de bus daar naartoe zijn gegaan."

Tekst: Jeanine Hendriks