'Ik dacht: Als het water nu niet zakt, zijn we de hannes'

In tegenstelling tot de inwoners van Blitterswijck en Geijsteren hielden de meeste inwoners van Wanssum het droog in 1995. Twee jaar eerder werd het dorp wel opgeschrikt door de overstroming van de Maas. Huub en Toos Rambags vertellen hoe zij met het water omgingen en hoe zij het huis droog hielden.

Volgens Huub Rambags had niemand in 1993 verwacht dat het water zo hard zou stijgen. De familie Rambags kreeg via vrienden uit Zuid-Limburg te horen dat het water van de Maas voor problemen kon zorgen. "We waren wel wat gewend; in 1982 stond onze straat ook blank. Toch kwam de overstroming in 1993 als een verrassing. Niemand had dit ooit meegemaakt." Met man en macht bouwde familie Rambags een dam voor het huis. Met behulp van pompen probeerden ze het water uit de voortuin te krijgen. "Ik heb ook de stootvoegen dicht gespoten met schuim. En dat is onze redding geweest. De buurman dacht dat de situatie wel meeviel, waardoor zijn kelder wel is ondergelopen", vertelt Huub. Toos: "Wij waren er serieus mee bezig. Ook onze kinderen losten elkaar af om de wacht te houden bij de dam. Het water stond op het hoogtepunt 30 centimeter hoog tegen de gevel. Ik dacht: Als het nu niet zakt, zijn we de hannes."

'Het ging langs me heen'
Uiteindelijk hield het gezin het droog in huis. "Uit voorzorg hadden we alle binnendeuren uit het huis gehaald, onze voorraad uit de kelder naar de bovenverdieping gebracht en alle meubels omhoog gezet met schuimblokken en houtblokken. Het was een hele operatie. Ik had niet eens in de gaten hoe het met andere inwoners van Wanssum ging. Het ging langs me heen. Maar het water zorgde voor veel schade en enkele bewoners hebben alles achter moeten laten. Een hoop spullen zijn verloren gegaan", vertelt Huub geƫmotioneerd.

1993 vers in het geheugen
Toen in 1995 hetzelfde gebeurde, werd er volgens Huub en Toos adequaat gereageerd door de gemeente. Harry Maessen uit Venray sprong in de bres voor het dorp en bouwde dijken van 1,5 meter hoog, waardoor de meeste bewoners de voeten droog konden houden. Huub: "Omdat we 1993 nog vers in het geheugen hadden, wisten we waar het water vandaan kwam. Het bouwen van de dijken was een enorme organisatie waarbij het hele dorp heeft geholpen om zandzakken te vullen en te verplaatsen. Die saamhorigheid vond ik mooi. Ik kan me nog herinneren dat ik de shovel van Geelen Beton, waar ik destijds werkte, heb gebruikt om zandzakken te vervoeren. Het was in die tijd wel spannend of de dijken het zouden houden."

Dijken
Inmiddels is Huub al heel wat jaren hoofd dijkwacht in Wanssum en komt hij in actie wanneer het water van de Maas hoog staat. Volgens hem is er tegenwoordig veel meer kennis op het gebied van hoogwater. "Nu zien we sneller hoe de waterstanden veranderen. Daarnaast is er een betere communicatie bij het Waterschap. Nu uitvoerder Mooder Maas bezig is met de gebiedsontwikkeling Ooijen-Wanssum, mogen de dijkwachten niet op het bouwterrein komen. Dat wil zeggen dat Mooder Maas nu verantwoordelijk is. Huub en Toos hopen dat het nooit meer gebeurd dat de straat blank komt te staan. Maar door het project Ooijen-Wanssum hebben ze daar vertrouwen in gekregen. "We hebben hinder van de werkzaamheden, maar je hoort niemand erover klagen. Het is voor een goed doel", zegt Toos.

Tekst: Jeanine Hendriks