Geplukt Jeanne Hendrix

Zij ontving vorig jaar november de bronzen waarderingspenning van de gemeente Venray. Die kreeg ze onder andere voor haar inzet als voorzitter van de Participatieraad, waarbij ze opkomt de belangen van betrokkenen in het kader van de Wet Maatschappelijke Onderscheuning (WMO). Ze blijft van mening dat hier nog heel veel zaken beter moeten. Deze week wordt Jeanne Hendrix (73) uit Merselo geplukt.

“Zoals je waarschijnlijk wel kunt horen, kom ik niet oorspronkelijk van hier”, begint Jeanne. Ze heeft een duidelijk Brabants accent, dat inderdaad haar afkomst prijs geeft. “Ik kom uit Someren, maar heb door de jaren heen heel veel met Venray gekregen. In 1963 ben ik naar Venray gekomen. Veel plattelandsmeiden gingen in de verzorging werken, dat stond toen in Venray al hoog aangeschreven.” Jeanne besloot om in de psychiatrie te gaan werken en deed een opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige bij het Sint Anna-ziekenhuis in Venray. “Ik moest iets en de zorg zit nu eenmaal bij onze familie in het bloed. Ik kom zelf uit een nest van twaalf kinderen. Eén van mijn broers werkte bij Sint Servaas in Venray en dat sprak me aan.” Jeanne vindt het menselijk brein veel interessanter dan bijvoorbeeld het opensnijden van een lichaam. “Ik heb altijd iets met mensen gehad; ben een echt mensenmens, zeg maar. Hoe mensen praten, wat ze eten, hoe ze kijken, wat ze doen. Hoe komt het dat de ene persoon zo doet en de andere zo? Daar zit veel meer achter dan aan de buitenkant te zien is.”

Toen ze in de zorg begon, was ze 18 jaar. In die tijd tijd kreeg ze al een hoop schokkende dingen te zien, maar ze kon het eigenlijk meteen al goed naast zich neerleggen. Ze werkte hier tot ze zwanger werd. “Zoals dat toen nog met de meeste vrouwen uit die tijd ging, stortte je je dan volledig op de opvoeding van de kinderen. Dat heb ik toen ruim tien jaar gedaan.” In de tussentijd was ze wel actief bij de lokale vrouwenbeweging, waarbij ze zich inzette voor de emancipatie van vrouwen. “Ik vind het belangrijk dat vrouwen hun eigen brood kunnen verdienen. Daar zette ik me voor in op zowel lokaal, als provinciaal enlandelijk niveau.” Dat deed ze tot het einde van de jaren 70, begin jaren 80, toen ze weer haar herintrede maakte in het psychiatrie-vak bij Sint Servaas in Venray. “In die tijd was er veel veranderd, maar ik was zelf ook veranderd. Ik had meer levenservaring, waardoor ik sterker in mijn schoenen stond.”

Haar man Theo (77) heeft ze leren kennen op derde kerstdag 1964 in een uitgaanscentrum aan de Wilhelminastraat in Venray. “De naam weet ik niet meer precies, maar dat was altijd de plaats waar je kwam om te dansen. Ik kwam daar ook eens in de zoveel tijd en zo ben ik Theo tegengekomen.” Samen kregen ze drie kinderen, twee zonen en een dochter, en genieten ze ondertussen ook al van vier kleinkinderen. Vooral haar dochter heeft haar uitgenodigd om actief te worden op andere vlakken. “Zij heeft een verstandelijke beperking. Ik heb met haar geboorte moeten inzien dat dat niet verandert, maar dat je de omstandigheden wel kunt veranderen. Dat heeft me er toen ook toe aangezet om daarvoor actief te zijn”, vertelt ze. Zo was ze in 1992 als één van de initiatiefnemers nauw betrokken bij de oprichting van Gehandicapten Platform Venray. “Mijn dochter zit in de opvang bij Kempenhaeghe, waar ze de mooiste werken schildert en tekent. Ik ben erg trots op haar.” Een aantal van deze werken hangt in de serre bij Jeanne.

Jeanne is sinds haar zestigste met pensioen, maar dat wil niet zeggen dat ze op haar lauweren is gaan rusten. In tegendeel, ze is van mening dat heel veel zaken nog altijd beter kunnen. Zo draagt ze haar steentje bij aan de Centrale van Ouderenverenigingen, zit ze bij de KBO en zet ze zich in als Vrijwillig Ouderen Adviseur (VOA). “Zorg organiseren is door de jaren in Nederland een ingewikkelde zaak geworden, vooral voor alleenstaande ouderen. Als VOA’er ga ik bij vragers aan de keukentafel zitten om ze op weg te helpen met de vragen die ze hebben.” Verder is ze actief in de cliëntenorganisatie bij de opvang van haar dochter en zet ze zich graag in voor iedere vraag die er leeft. “Ik heb zelf elf jaar in de participatieraad in Venray gezeten, ben ook actief in de politiek geweest. Als ik ergens een vraag tegenkom, dan begin ik er meestal meteen aan. Dat kan praktisch, bestuurlijk of persoonlijk zijn, waarbij ik vooral naar de behoefte kijk.”

Al deze activiteiten zijn haar passie en daarmee krijgt ze haar dagen ook goed gevuld. Maar heeft ze dan nog wel tijd voor vakantie en haar man? “Mijn man is vrijwilliger bij museum De Locht in Melderslo, dus die vermaakt zich wel. En wat vakantie betreft: als ik op vakantie ben, dan ben ik er gewoon niet. De wereld draait ook wel verder zonder mij”, zegt ze nuchter.